Een prachtige Hemelvaartsdag. Heerlijk met de hond door het bos geslenterd totdat er plots een geluid mijn aandacht trok. Ik kon het niet thuisbrengen ik wist ook iet waar het vandaan kwam. Ik keek omhoog de boomtoppen in of het een vogel was maar daar was het geluid te zacht voor zeker omdat de vogels vanwege het mooie weer de longen uit hun keeltjes zongen. Het leek wel op iets van een vogel maar dan meerstemmig. Ik liep verder maar het bleef me bezighouden en  ik ben dus weer teruggelopen om uit te zoeken wat het nou was. Hoe verder ik terugliep  hoe duidelijker ik het geluid weer hoorde maar nog steeds zag ik niet waar het geluid vandaan kwam tot dat ik op ooghoogte een gat in een boom zag, liep er naar toe en terwijl  ik dat deed dacht ik dit is een gat zoals spechten  die maken maar ik vond het daarvoor veel te laag zitten. Mijn nieuwsgierigheid deed mij een blik in het gat werpen en ja hoor wat zag ik, 3 kleine kale spechten kopjes die me aankeken met een blik heb jij een wormpje voor mij? Het was zo ontroerend en mijn dag kon niet meer stuk. Dit zijn de kleine cadeautjes die we in de schoot geworpen krijgen als we maar even de tijd nemen en aandacht hebben voor de dingen om ons heen.

Dat brengt mij trouwens bij een boek die ik een aantal jaren gelden gelezen heb, "Specht en zoon" van Willem Jan Otten. Waarin een jonge schilder een opdracht krijgt maar een zeer ongewone. Een heel mooi verhaal vanuit het gezichtspunt van het linnen doek zelf beschreven. Echt een aanrader om te lezen voor diegene die lezen en kunst willen samenvoegen.

Veel leesplezier,

Marie Thérèse Wekx